تصمیم گرفتم اسم بلاگ رو تغییر بدم...!

 

قبلا سرودهای تنهایی بود..!

 

اما الان دیگه من تنها نیستم...!

 

سلامت را نمیخواهند پاسخ گفت ...
سرها در گریبان است ...

ادامه مطلب ...

این روز ها که می گذرد
هر روز احساس میکنم که کسی در باد
فریاد می زند


احساس می کنم که مرا
از عمق جاده های مه آلود
یک آشنای دور صدا می زند
آهنگ آشنای صدای او
مثل عبور نور
مثل عبور نو روز
مثل صدای آمدن روز است
آن روز ناگزیر که می آید

روزی که عابران خمیده
یک لحظه وقت داشته باشند
تا سر بلند باشند
و آفتاب را


در آسمان ببینند



روزی که این قطار قدیمی
در بستر موازی تکرار
یک لحظه بی بهانه تو قف کند
تا چشمهای خسته خواب آلود
از پشت پنجره
تصویر ابر ها را در قاب
و طرح واژگونه جنگل را




در آب بنگرند



آن روز پر از دستهای صمیمی
در جستجوی دوست


آغاز می شود



.
.
.
آن روز
دیوار باغ و مدرسه کوتاه است
تنها
پرچینی از خیال
در دور دست حاشیه باغ می‌کشند
که می‌توان به سادگی از روی آن پرید

روز طلوع خورشید
از جیب کودکان دبستانی
روزی که باغ سبز الفبا
روزی که مشق آب عمومی است
دریا و آفتاب
در انحصار چشم کسی نیست

روزی که آسمان
در حسرت ستاره نباشد
روزی که آرزوی چنین روزی
محتاج استعاره نباشد

ای روزهای خوب که در راهید!
ای جاده های گمشده در مه!
ای روز های سخت ادامه!
از پشت لحظه ها به در آیید!

ای روز آفتابی!
ای مثل چشمهای خدا آبی!
ای روز آمدن!
ای مثل روز. آمدنت روشن!

این روزها که می گذرد. هر روز
در انتظار آمدنت هستم!
اما
با من بگو که آیا. من نیز
در روز گار آمدنت هستم؟

یه دختر با ظاهری ساده و نه مذهبی در حال عبور کردن از خیابان بود پسری از پیاده رو داد زد : سیبیییلو چطوری؟

دختر کاملا خونسرد تبسمی کرد و جواب داد :
وقتی تو زیر ابرو بر می داری منم باید سیبیل بزارم تا این جامعه یه مرد هم داشته باشه

پسر سرخ شد و چیزی نگفت

روز های زندگی...!

            مثل برگ از شاخه می افتاد و من...!

                                همچنان تنهای تنها راه می رفتم...!
 

 

 

 
 
 دل من دیر زمانی است که می پندارد:

"دوستی" نیز گلی است،

مثل نیلوفر و ناز،

ساقه ترد و ظریفی دارد.

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

جان این ساقه نازک را

           - دانسته -

                   بیازارد!


در زمینی که ضمیر من و توست،

از نخستین دیدار ،

هر سخن ، هر رفتار ،

دانه هایی است که می افشانیم.

برگ و باری است که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش " مهر" است .



گر بدانگونه که بایست به بار آید ،

زندگی را به دل انگیزترین چهره بیاراید .

آنچنان با تو درآمیزد این روح لطیف ،

که تمنای وجودت همه او باشد و بس.

بی نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس .



زندگی ، گرمی دلهای به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته است .

 

در ضمیرت اگر این گل ندمیده است هنوز،

عطر جان پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت!

آب و خورشید و نسیمش را از مایه جان

خرج می باید کرد .

رنج می باید برد ،

دوست می باید داشت !

 

با نلاهی که در آن شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دلهامان را

     مالامال از یاری ، غمخواری

بسپاریم به هم

بسراییم به آواز بلند :

- شادی روی تو !

     ای دیده به دیدار تو شاد

باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

     عطرافشان

          گلباران باد .

                                

 

 

اینجا کجاست دیگه...!

 فکر کردم اشتباه اومدم...!

 

چقدر عوض شده...!

 

 

کاش آن زمان که پیکر او شد درون خاک		جان جهانیان همه از تن برون شدی
کاش  آن زمان که کشتی آل نبی شکست		عالم تمام غرقه دریای خون شدی
آن  انتقام  گر نفتادی  به  روز حشر		با این عمل معامله‌ی دهر چون شدی
آل  نبی چو دست  تظلم  برآورند		ارکان عرش را به تلاطم درآورند

 

برخوان غم چو عالمیان را صلا زدند		اول صلا به سلسله‌ی انبیا زدند
نوبت به اولیا چو رسید آسمان طپید		زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند
آن در که جبرئیل  امین  بود  خادمش		اهل ستم به پهلوی خیرالنسا زدند
بس  آتشی اخگر الماس  ریزه‌  ها		افروختند و در حسن مجتبی زدند
وانگه سرادقی که ملک  مجرمش نبود		کندند از مدینه و در کربلا زدند
وز تیشه‌ی  ستیزه در آن دشت کوفیان		بس نخلها ز گلشن آل عبا زدند
پس ضربتی کزان جگر مصطفی درید		بر حلق تشنه‌ی خلف مرتضی زدند
اهل حرم دریده  گریبان گشوده  مو		فریاد بر در حرم کبریا زدند
روح‌الامین نهاده به زانو سرحجاب		تاریک شد ز دیدن آن چشم آفتاب

 

ادامه این ترکیب بند را از اینجا بخوانید

برگرفته ار سایت سارا شعر

همینطوری وبگردی می کردم...!

به این عکس رسیدم...!

کاشکی نمی رسیدم...!

اما قشنگه نه...!

  

شگفتا ! وقتي كه بود نمي ديدم
وقتي مي خواند نمي شنيدم  . . . .

وقتي ديدم كه نبود . . . . .  وقتي شنيدم كه نخواند . . . . !

چه غم انگيز است كه وقتي چشمه اي سرد و زلال ، در برابرت مي جوشد و مي خواند و مي نالد ، تشنه آتش باشي و نه آب

و چشمه كه خشكيد . . . .

چشمه اي كه ، از آن آتش كه تو ، تشنه آن بودي بخار شد و به هوا رفت ، و آتش كوير را تافت و در خود گداخت و از زمين آتش روئيد و از آسمان آتش باريد ،

تو تشنه آب گردي و نه تشنه آتش .

و بعد عمري . . . . . .

گداختن از غم نبودن كسي كه تا بود ، از غم نبودن تو مي گداخت...!